Dinemiz

  Syd Barret ‘in60 yaşında  hayatını kaybettiği açıklandı…ben ağladım…

Lise yıllarında bi kaset almıştım, albümün adı Relics idi, ilk dinleyişte kasetin A yüzündeki 2. şarkıyı çok sevip bi kaç hafta ortalarda See emiliii pleeey diye mırıldana mırıldana dolaşmıştım ve tabi o günlerde başladı Pink Folyd hayranlığım ve hala devam etmekte,, devam etmeyen ise Syd’in yaşamı…

Meddle albümünden sonra Syd ve gruptaki değer elemanlar arasında, hatta Syd il gerçek dünya arasında kopmalar başlamıştı ve bir süre sonra Syd stüdyoya kayıta geldiğinde artık gruba dahil olmadığını öğrendi, pek de sallamadı çünkü iyi değildi…

Ben hep şunu düşündüm; Pink Floyd‘un ilk kurulmasında yer alan bu dahi adam ya dağılmasaydı, Gilmour , Waters, Mason ve Wright gibi kalabilseydi Pink Floyd nasıl olurdu daha nasıl olurdu?
Grubun yanılmıyorsam 14 albumünün yalnızca 4 ünde yer aldı Syd Barret ve bu sıkı Pink Floyd hayranları için saygı duyulması, öpülüp başa konulmasını engellemedi, sahnede yaptığı hataları, bayılmaları, saatlerce tek notaya basılı kalan parmakları, kullandığı Acidler grup arkadaşlarının ona şarkılar yapmasını engelleyemedi, benim bugün oturup onun için ağlayarak Shine on you crazy diamond dinlememi engellemedi…müzikal anlamda çok etkisi kaldı Pink Floyd’da bu kesinlikle yadsınamaz.

Bir söylenti dolaşmaktaydı epeydir; temmuzun ortalarında David Gilmour çok önemli bir açıklama yapacak diye, ben de acaba son bi kez full kadro bir araya geleceklermi diye düşünürken temmuzun ortasında Syd’in öldüğünü öğrenmek acıttı beni.

Rahat uyu diyerek bir mum yaktım onun için…ağlayarak Wish you were here mırıldandım içimden…

Shine on Syd…dönersin sanmıştık sen gittin…